ဘ ကိုႀကီးေရးသည္
ဧရာဝတီ သေဘၤာေအာက္ထပ္ စက္ခန္းဘယ္ဖက္ေဘးတြင္ ထိုင္စရာေနရာ ခင္းလိုက္သည္။ ဝယ္လာေသာ လိေမၼာ္သီး ၅ လံုးတြဲ ျခင္းငယ္ ၂ခုကို စက္ခန္းသံဇကာမွာ တြဲခ်ည္လိုက္သည္။ ခရီးတခုခုမွ ျပန္လာတိုင္း စားစရာ ဝယ္လာတတ္ေသာ အေဖ့ကို သတိတရ ရိွလိုက္ေသးသည္။
- ဟဲ့- ကေလး လိေမၼာ္သီး ဘယ္လိုဝယ္ရလဲ၊
- တလံုးကို ျပားေလးဆယ္ ဆယ္လံုးေစ်းက ၃၅ က်ပ္ ႀကီးေမ၊
နေဘးမွေမးလာသူ အေဒၚႀကီးအား အေျဖေပးရင္း ကိုယ္လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္ေနလိုက္သည္။
- အင္း… ေစ်းေတြကလည္း တက္လာလိုက္တာေနာ္ ..
- ဘာလို႔လဲႀကီးေမရဲ့
- ၿပီးတဲ့တပတ္ကဘဲ ရန္ကုန္ကို ဘဲဥလာေရာင္းရင္း အိမ္ကအဖိုးႀကီးအတြက္ ဓါတ္စာဝယ္သြားေသးတယ္။
အဲဒီတံုးက တလံုး တမတ္ပဲ ရွိေသးတာ၊ ခု ၾကည့္စမ္း တပတ္ထဲ ဆယ္ျပားတက္လာၿပီ…
- ဒါကေတာ့ ႀကီးေမရယ္ သူတက္ကိုယ္တက္ေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား၊ ခုေကာ ဘာလာေရာင္းတာလဲ
- ဒီတေခါက္လဲ ဘဲဥပါဘဲ၊ ေဇာ္စိမ္းပန္းနဲ႔ ေဇာ္ၾကားပါ နဲနဲယူလာခဲ့တယ္ေလ၊ အမ္မယ္ေလးေလး ကိုယ္အလွည့္ၾကေတာ့ မျမတ္ပါဘူး၊ မရွဳံးေအာင္ေတာင္ မနဲ ျပဴးေနရတာ။ ဒါေပါ့ ခုဘဲဥတြင္မကဘူး ပန္းပါေရာင္းေနရၿပီ၊ ဒီလိုေစ်းတက္တယ္ၾကားတာနဲ့ေလ
- ဟုတ္ကဲ့
- ကိုယ့္ကို ဘဲဥသြင္းတဲ့သူေတြက ေစ်းတက္ေပးဖို႔ေတာင္းၾကတာ ေမာင္ဟိုနင္းရဲ့၊ သူတို႔က တခါမွခရီးမထြက္ဘူးဘဲ ေလသံၾကားနဲ႔ ေစ်းတိုးေတာင္းတာ ဒီမွာကေတာ့ ခါးက်ိဳးေတာ့မယ္။
- ဒီမွာ ဘယ္ေစ်းသြင္းရလဲ
- ၂၁ က်ပ္ သြင္းရတယ္၊ ရန္ကုန္က လူလည္ေတြက ထိုင္ရာမထ ၁၀၀ ကို ၁ က်ပ္ ၁ က်ပ္ခြဲ စားေနတာေလ အံ့ေရာေတာ္..
သူအံ့ၾသ သလို ကၽြန္ေတာ္လည္း နဲနဲ အံ့ၾသ သြားသည္။ ဘဲဥေတာင္မွ တလံုး တမတ္ ျဖစ္ေလၿပီဟု ေတြးမိသည္။ ဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္က ဌာန လုပ္သားမက္စ္ မွာသာ ထမင္းစားခဲ့သည္မို႔ ေစ်းေတြကို မသိေတာ့ေသာ္လည္း အရင္က ဘဲဥတလံုးဆယ္ျပား ငါးမူးဖိုး ေျခာက္လံုးရခဲ့ေသးတာ သတိရမိသည္။ သေဘၤာ ဥၾသ ဆြဲၿပီ၊ ဆိပ္ကမ္းမွ ထြက္ေတာ့မွာမို႔ ကိုယ္ေရွ႔မွ ဘံုလံုတိုင္တြင္ ခ်ည္ထားေသာ ႀကိဳးကို သေဘၤာသားေတြ လာျဖဳတ္ေနသည္မို႔ နဲနဲေေရွာင္ေပးထားရေသးသည္။ တဆက္ထည္းပင္ တြံေတးသိန္းတံ၏ စိုးမိုးေမတၱာထဲမွ ကိုသိန္းတန္ ကိုသိန္းတန္ စိုး သေဘၤာေပၚတက္ခဲ့မယ္ ဆိုေသာ ဇာတ္ဝင္ခန္း အသံကို ျပန္လည္ ၾကားေယာင္မိၿပီး ၿပံဳးရေသးေတာ့သည္။
ဧရာဝတီ သေဘၤာကေတာ့ စတင္ထြက္ခြာခဲ့ၿပီ၊ ညေန ၃နာရီေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ၿမိဳ ႔ကေလးဆီ ေရာက္ေတာ့မည္။
- ႀကီးေမ အိပ္ခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေနရာပါ ယူအိပ္ေလ။
- ေအးကြယ္ အသက္လည္းေထာက္ ပင္လည္းပင္ပန္း ဆိုေတာ့ အိပ္ငိုက္ၿပီကြယ္၊ သာဓုပါ
ကိုယ္ကေတာ့ ဘံုလံုတိုင္ေပၚမွာထိုင္ရင္း ခင္းထားသည့္ ေနရာကေလးကိုေတာ့ ေစ်းႀကိဳ အေဒၚႀကီးအား ေပးလိုက္သည္။ သေဘာၤစီးရင္း ဘံုလံုတိုင္ေပၚမွာ အိပ္ငိုက္ရေသာ အရသာဟာ ဒီလို အခိုက္တြင္သာ ရႏိုင္သည္ဘဲ။ ခုကေတာ့ ေန႔လည္ခင္းႀကီးမို႔ အိပ္ေတာ့မငိုက္၊ ထိုင္ရင္း ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ အေတြးေတြကိုသာ ျဖန္႔ထားလိုက္သည္။ ဒီခရီးနဲ႔ ဒီျမင္ကြင္းေတြဟာ အဆန္းတၾကယ္ေတာ့ မဟုတ္၊ ပ်ားပန္းခတ္မွ် လွုပ္ရွားေနတဲ့ ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္း ျမစ္ျပင္က်ယ္ေပၚမွ သေဘာၤ ႀကီးငယ္ေတြ၊ ဘိအင္ဂ်င္သံ တဒိုင္းဒိုင္းေပးၿပီး ဆိပ္ႀကီးခေနာင္တိုနဲ႔ ရန္ကုန္ ဆိပ္ကမ္း လူးလာေျပးလႊားေနတဲ့ ငွက္ကူးတို႔ ကေလးေတြဟာ ဒီမွာဖက္မေတာ့ ကရိန္းတိုင္ေတြ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းရယ္ ေရႊတိဂံု ေစတီေတာ္ရယ္ကို ေနာက္ခံျပဳၿပီး ေရြ႔လွ်ားေနေလရဲ႔၊ ဟိုမွာဖက္ကမ္းမေတာ့ ေတာတန္းေလးၾကားက ေခါင္းျပဴေနတဲ့ ဆိတ္ႀကီးခေနာင္တို ေလွဆိပ္ နဲ႔ သီလဝါ မီးျပကို ေနာက္ခံျပဳၿပီး အဆုန္ အဆန္ ကူးလူးေနပံု သဘာဝ ပန္ခ်ီကားဟာ ဒီခရီးမွာ ျမင္ေနက်ပါဘဲ။ ေန႔ခင္း ခရီးမွာေတာ့ လွုပ္ရွားသက္ဝင္မွုေတြနဲ႔ ဒီျမင္ကြင္းဟာ ညခင္းခရီးမွာ ဆိုရင္ေတာ့ မီးေရာင္ေတြနဲ႔ ေရႊေရာင္ဝင္းမွည့္ ေနတဲ့ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ ေနာက္ခံ ရန္ကုန္ ဆိပ္ကမ္းရဲ့ မီးေရာင္စံု အလွနဲ႔ ဆိုေတာ့ တမ်ိဳးတဖံု လွေပတာဘဲဟုလည္း ေတြးမိေသးေတာ့သည္။
ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းက တေျဖးေျဖး ေဝး၍ က်န္ခဲ့ၿပီ၊ တြံေတးတူးေျမာင္းႏွင့္ လႈိင္ျမစ္တို႔ဆံုသည့္ေနရာ အေရာက္ ေရဝဲရွိရာေနရာမွာ သေဘၤာအင္ဂ်င္ စက္ရွိန္ျမင့္လာသည္။ ခရီးသည္ေတြ လွုပ္ရွားလာၿပီး ေရဝဲကို ထၾကည့္ၾကသည္။ ထိပ္လန္႔သလို ရွိေသာ အသံမ်ား အီခနဲ ထြက္ေပၚလာသည္၊ တေခါက္တခါသာေရာက္ဖူးသုူမ်ားအတြက္ေတာ့ ဤ၀ဲသည္ အသဲတုန္စရာျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အဆန္းတၾကယ္မဟုတ္ေတာ့ ဒီခရီး ဒီေနရာမွာ ျဖစ္ေနက်ပင္၊ ဟိုအရင္ႏွင့္ အခု ဘာမွ် ကြာျခားတာမရွိေပ။ ဧရာ၀တီသေဘၤာက ဆက္လက္ခုတ္ေမာင္းလာခဲ့ၿပီး မ်ားမၾကာခင္ပင္ တြံေတးၿမိဳ ႔သို႔ ေရာက္ေတာ့မည္။ တြံေတးတြင္ေတာ့ ဧရာဝတီက ၅ မိနစ္ေလာက္ ဆိုက္ကပ္ရပ္နားေလဦးမည္။ တနာရီ ေရမိုင္ ၂၀ ႏွံုးျဖင့္ ဧရာဝတီ သေဘာၤႀကီးက မွန္မွန္ခ်ီတက္ လာခဲ့သည္။ အေရွ႔ ေဝးေဝး တျပေလာက္မွာ တြံေတးၿမိဳ႔ကိုလွမ္းျမင္ေနရေလၿပီ၊ ဧရာဝတီေပၚမွ ခရီးသည္မ်ား လွုပ္လွုပ္ရြရြ ျဖစ္လာျပန္သည္။ တြံေတးၿမိဳ႔တြင္ ဆင္းၾကမည့္ ခရီးသည္မ်ားက အထုပ္အပိုးေတြ သိမ္းဆည္းေနၿပီး တခ်ိဳ႔ကေတာ့ သေဘၤာေဘးဘယ္ညာ ႏွစ္ဖက္သို႔ ထလာကာ အေရွ႔ဆီသို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနၾက၍ သေဘၤာ အနည္းငယ္ လူးသြားရသည္။
- ဟဲ့ ေမာင္ဟိုနင္း တြံေတးေရာက္ေတာ့မလား၊
- ဟုတ္ကဲ့ ေရာက္ခါနီးၿပီဗ်
- အင္း.. ခုမွဘဲ ေခါင္းေနာက္ေနတာ နဲနဲေျပေပေတာ့တယ္
ေျပာေျပာဆိုဆိုပင္ အိပ္ေနရာမွနိဳးလာေသာ အေဒၚႀကီးက နံေဘးတြင္ လာၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ေနေလသည္။ တြံေတး ဖက္သို႔ လွမ္းၾကည့္ဲပီး
- ေဟာ ေဟာ လာေနၾကၿပီကြဲ႔
- ဟုတ္ကဲ့
အေရွ႔ ျမစ္ျပင္ထဲတြင္ ေလွငယ္ ၁၅ စီးခန္႔ ဧရာဝတီ သေဘၤာဆီသို႔ ဦးတည္၍ ျမစ္ကမ္းေဘး ႏွစ္ဖက္ဆီမွ အျပင္းအထန္ေလွာ္ခတ္လာၾကသည္။ ဤေနရာေရာက္တိုင္းပင္ စိုးရိမ္စိတ္၊ တက္ၾကြရႊင္လန္းစိတ္၊ ၾကင္နာ၊ စာနာစိတ္ေတြ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ခဲ့ရဘူးလွၿပီ။ ဒီဖက္ပိုင္း ေရလမ္းခရီးတြင္ေတာ့ ဒီျမင္ကြင္းမ်ိဳး ၂ ခု မရွိေခ်။ သူတို႔သည္ တနာရီ ေရမိုင္ ၂၀ ႏွံုး ျဖင့္ ေျပးလႊားေနေသာ ဧရာဝတီ သေဘၤာႀကီးအား အမိဖမ္းၾကမည့္ ေစ်း တံငါသည္မ်ား၊ တနည္းအားျဖင့္ ေရျပင္က်ယ္တြင္ သေဘၤာႀကီးကိုဖမ္းမည့္ ေလွငယ္တံငါသည္မ်ား။ သန္မာ ျဖတ္လတ္ေသာ ေယာက်္ားသား ၂ ဦး စီ ဦးတတက္ ပဲ့တတက္ ေလွာ္ခတ္၍ ေလွလည္တြင္ ေစ်းသည္ ၁ဦး ၂ ဦး စီ စီးနင္းလာေသာ ေလွငယ္မ်ားသည္ ဧရာဝတီ သေဘၤာ၏ ေဘးသို႔ ခ်ည္းကပ္ႏိုင္ရန္ အျမင့္ဆံုး အလွ်င္ မ်ားျဖင့္ ေျပးဝင္လာၾကသည္။ သေဘၤာထိုးခြဲ၍ ျဖာထြက္သြားေသာ လွိုင္းလံုးမ်ားကို ဖီလာျဖတ္ကာ သေဘၤာေဘးသို႔ ကပ္ဝင္လာေသာ ပဌမဆံုးေလွမွ ဦးစီးသည္ ၃ ေပခန္႔ ျမင့္ေသာ သေဘၤာ ကုန္းပတ္ေပၚသို႔ လွိုင္းအရွိန္ႏွင့္ ေလွအရွိန္ကိုယူကာ ျဖတ္ကနဲ ခုန္တက္လိုက္သည္။ သေဘၤာေပၚမွ ခရီးသည္တို႔၏ စိုးရိမ္သံမ်ား ဘုရားတသံမ်ားက အီကနဲ ထြက္လာသည္။ တပါတည္းကိုင္လာေသာ ေလွႀကိဳးကို သေဘၤာ ထရံေထာင္တိုင္တြင္ ဆက္ကနဲ တပတ္လည္ ပတ္လိုက္ၿပီး ေလွရွိန္ရပ္ေစရန္ ကိုယ္ကို ေနာက္သို႔ယိမ္းကာ ဂြဲသတ္ ေတာင့္ေပးလိုက္သည္။ သေဘၤာအရွိန္က ေလွငယ္ကို ေဆာင့္အဆြဲတြင္ ေရလည္သို႔ ယိမ္းထားေသာကိုယ္လံုးသည္ သေဘၤာနံကာသို႔ ႀကိုးဆြဲေသာအရွိန္ႏွင့္ ကပ္ဝင္လာသည္၊ ထိုအရွိန္ႏွင့္ပင္ လက္ရန္းတန္းမ်ားကိုေက်ာ္ကာ သေဘၤာအတြင္းသို႔ ျဖတ္ကနဲ ခုန္ဝင္၊ ႀကိဳးစကို ဆြဲဆြဲယူလိုက္ၿပီး ေလွငယ္အကြာအေဝးကို ခ်ိန္ယူလိုက္ကာ ပဲ့ပိုင္းသို႔ေျပး၍ ပဲ့ပိုင္းကာတန္းႏွင့္ေလွကို တြဲခ်ည္လိုက္သည္။ ေနာက္ေလွမ်ားကလည္း တစီးၿပီးတစီး ကပ္ဝင္လာသည္၊ ခရီးသည္တို႔၏ ဘုရားတသံ ထိပ္လန္႔သံမ်ား ကလည္း အီကနဲ အီကနဲ ညံစီသြားေတာ့သည္။ ခဏတာ အတြင္း ပဲ့ပိုင္းမွ တက္လာၾကေသာ ေစ်းသည္တို႔၏ ေစ်းေခၚသံမ်ား အစာစာ ေပၚလာေတာ့သည္။ ၁၅ မိနစ္၊ မိနစ္ ၂၀၊ စာမွ်သာ ေစ်းေရာင္းရေရးအတြက္ စြန္႔စြန္႔စားစား တက္လာၾကေသာ္လည္း တျပားတခ်ပ္ဖိုးမွ် မေရာင္းလိုက္ရသူမ်ားလည္း ရွိေလသည္။ ဒီတစီးမွာ မေရာင္းရေတာ့လည္း ေနာက္အစီးေတြမွာေတာ့ ေရာင္းၾကရေပမေပါ့ ဟုသာ ေျဖေတြးေလး ေတြးေပးရံုမွလြဲ၍ ကိုယ္တိုင္လည္း ဘာမွ် မတတ္ႏိုင္ေသာ အေျခအေနမ်ားပါပင္။
ဆက္လက္ေဖၚျပပါမည္ …….
